Tüm Haberler
Tüm Haberler
Sık Kullanılanlara Ekle! Açılış Sayfası Yap! Sitene Ekle! İletişim
  Anasayfa
  Haberler
  Bölgeler
  Yazarlar
  Ziyaretçi Yorumu
  Üyelik İşlemleri
  Künyemiz
  İrtibat

Gelişmiş Arama
Kitap Tanıtımı
 Humus'ta Kan Gövdeyi Götürüyor (Video)    Erdoğan: Suriye bizim iç meselemizdir    Zevahiri Suriye Muhalifetini Destekledi    Beşşar Esad’ın Suriye'de Öngöremedikleri    Şehid Şeyh Ahmed Yasin: Allah'ım Ümmetin Suskunluğunu Sana Şikayet Ediyorum    ''İskenderun saldırısı İsrail'in taktik değişikliği''    İKÖ ve İslam Dünyasının Soruları    İrlanda gemisi Gazze yolunda    Türkiye'den İsrail'e Enerji Yaptırımı Sinyali    Hamanei: ''Siyonist rejimin saldırısı beşeri vicdanlara saldırıydı!''  
‘Halef’lerin, ‘selef’lerden korkması hastalığı sürmeli mi?
Çarşamba, 28 Aralık 2005 - (17:11)
Selahaddin Eş Çakırgil

Facebook da paylaş Twitter da paylaş

Gerçekten yüksek şahsiyetli olan kimseler, güçlerini makamlarından almazlar, tam tersine, bulundukları makamlara kendi şahsiyetlerinden güç verirler.. Arabcadaki  ‘şeref’ul mekân, bil’mekîn..’ (Bir mekânın şerefi, orada bulunandan gelir..) sözü bu mânâyı çok güzel anlatır..

Ama, bizim tarihimiz ve kültürümüz, genelde, yazık ki, belli makamlara gelenlere itibar edilmesini teşvik, o makamdan uzaklaş(tır)ıldığında ise, o gibilerden uzak durulmasını ihtar eden bir anlayışı telkın etmektedir.. ‘Kral öldü, yaşasın (yeni) Kral!’ veya ‘Giden ağam, gelen paşam!’ deyimleri de, bu pragmatist/ menfaatçi yaklaşımı ortaya koymaktadır.. Halbuki, ‘Yere düşmekle cevher, sâkıt olmaz  kadr’u kıymetten..’ (Cevher, yere düşmekle kıymetini yitirmez..)  

Zaman zaman düşünürüm, ‘Niye, birileri belli bir yaşa gelince, kenara çekilmeyi ve bir ‘âkîl adam’ gibi kenarda durmayı bilmez?’ diye.. Makamlardan güç vehmedenler, gerçekte, o makamlara ‘perestiş’ ediyorlar; âdetâ tapınıyorlar gibi bir mânânın ortaya çıkmasına vesile olurlar. Belki de, ‘Ben kendi değerimi biliyorum, ama, başkaları da biliyor mu bakayım?’ gibi, bir dolaylı ‘kendini yüceltme’ ve herkesten ‘diğerlerinden büyük görme’ (megalomania) hastalığı sözkonusu olsa gerek.. Halbuki, insanın şahsiyeti yüksek ise, onu anlayacak, fark edecek birileri hiç kalmasa bile, kişinin kendiliğinden, ‘Ben buradayım, beni de görün..’ diye ortaya çıkması, kişinin, ’kendi kendine değer biçmesi’dir! Farsî bir beyte denildiği gibi, ‘Misk ân est ki, attâr begûyed, ne khod..’ (-En güzel koku sayılan- misk odur ki, kalitesini, kendisi değil; attâr, -ıtriyatçı, güzel kokular uzmanı- söylemeli!.)

Tarihî bir ders:  Kuyucu Murâd Paşa, Osmanlı Sadrâzamı olunca, kendinden önceki sadrâzam olan Özdemiroğlu Osman Paşanın gölgesinden korkar.. Özdemiroğlu ise, Haleb’e çekilip, sessiz bir hayat sürmeyi tercih etmiştir ve orada kendisi için türbemsi bir yer de yaptırmaktadır.

Kuyucu Paşa, Sadâret’e gelir gelmez, Yemen’de yeni bir isyan daha patlak verir.. Murâd Paşa ise, bunu Osman Paşa olmadan da Yemen İsyanları’nın bastırılabileceğini göstermek fırsatı sayar ve Ordu’yla Yemen üzerine giderken, yol üzerindeki Haleb’de o türbeyi görünce, hışımlanır; ‘Ben oraya bir domuz gömdüreyim de, o da orada yatabilirse yatsın bakalım..’ der ve yola devam eder. Ancaaak, Kuyucu Paşa, Yemen’de başarılı olamaz, dönüşte de, Haleb’e yakın bir yerde ölür ve münasib mezar olarak da, Özdemiroğlu’nun türbesi bulunur. Özdemiroğlu ise, onunla aynı yerde yatmamak için, Diyarbakır’da yaptırdığı camiin bahçesinde gömülmeyi vasiyet eder.

Bizde, siyasetçiler geçmiştekileri kötülemeyi veya onların başarısızlıklarını kendilerinin başarılı sayılmaları için bir dayanak haline getirmeye çalışırlar.

Modern yönetim anlayışında, geçmiştekilerin tecrübelerinden istifade etmek o kadar yaygındır ki; yöneticiler, selefleriyle ve hattâ geçmişteki muhalifleriyle bile, kamuoyu önünde bir araya gelip, onların fikirlerini almayı bir yönetim prensibi sayıyorlar. ‘Selef’ (önceki)ler de, ‘halef’ (sonraki)lerine, gerektiğinde eleştirilerini, yine de sürdürebiliyorlar; ama, medenî insanlar olarak.. Ve kamuoyu da, bu gibi görüşmelerden, ‘eskilerden ders almaya mecbur kaldı..’ gibi bir zanna kapılmıyor ve öyle iddialar olsa bile, aklı başında ve kendinden emin olanlar böyle şeylere itibar etmiyorlar..

Bizim genel kültürümüzde, maalesef, sultanların, padişahların, ‘o makamda oldukları için, ‘en âkil’ ve hattâ ‘en fâzıl’ kimseler oldukları’ gibi ve beraberinde tabasbusu, yağcılığı, çanakyalayıcılığı beraberinde getiren bir anlayış hâkim olagelmiştir. Ya da, tersinden, ağır aşağılamalar. ‘İfrat’ ve ‘tefrit’ ortasında bir de ‘i’tidal’ olduğu hatırlanmamıştır, pek..

Bu saltanat kültür ve geleneğinden kurtulamayışın sonucudur.. Padişahlık güyâ gitmiştir ve ‘Cumhûriyet’ rejimi gelmiştir, ama, ‘cumhûr’ yine sahnede değildir ve bir ‘sürü’ yerine konulmaktan kurtulamamıştır..

Meselâ, bir Ahmed Necdet Sezer.. Hukukçuluğu dolayısıyla, bir diktatör tarafından Anayasa Mahkemesi üyeliğine getirilip, o kurumun başkanlığını da yapmış olsa bile, hiçbir ‘devlet yönetim tecrübesi’ olmayan birisiydi. Ama, belki de, üzerine selefinin gölgesinin düşeceği korkusuyla, temelde aynı laik dünya görüşüne sahib olduğu onunla bile, bir kez dahi bir araya gelmemiş ve bundan dikkatle kaçınmıştır. Halbuki, selefi olan o kişi, TC’nin 80 yıllık ömrünün son yarısında sürekli, en etkili olan bir kaç isimden birisidir.

Kezâ, Tayyîb Bey ki, Sezer’deki gibi bir durum da sözkonusu değilken; bütün geçmiş Başbakanları arada bir, topluca veya ayrı ayrı davet veya ziyaret etse, bir güzel ve fazîletli davranış geleneğinin temellerini atmış olmaz mı? ‘Müşterek akl’ı harekete geçirecek böyle bir davranış, resmî ideoloji ikonu’na sığınarak konuşmalar yapmaktan kurtulmanın da bir yolu olmaz mı?

[ Arşivle! ] [ Yazdır! ] [ Postala! ]

 

Facebook da paylaş Twitter da paylaş

'Selahaddin Eş Çakırgil'in Son 10 Yazısı
   Bir geçmeyen geçmişin, bir zorbalığın 100 yılından resmi geçit sahneleri..
   Allah’ın diniyle savaşta olanların, o dinin terimlerinden istifade kurnazlığı..
   ‘Diktatörlük cumhuriyeti / cumhuriyet diktatörlüğü’ mü?
   ‘Diktatörlük cumhuriyeti / cumhuriyet diktatörlüğü’ mü?
   Kalblere hükmedilemiyeceğini hâlâ anlamıyan zavallılar..
   Emperyalizm, Lübnan’da yenilmeye mahkûmdur!
   ''Kutsal'' karşıtları, sahiden de ''dua''sız mı?
   ‘Kişilere tapma hastalığı’, başka nasıl olur ki?
   Kosova, bir çetin 'devlet' yolculuğuna çıkarken..
   -Zulm, şirk ve küfrün hâkim olduğu-; ’Her yer Kerbelâ, her gün Âşûrâ..’
   ‘Modern klanlık / kabilecilik’ anlayışının çizgisinde..
Yazarlar
Maruf Çetin
Fedek ile ilgili tüm tartışmalar uydurmadır
Alıntılar
Selahaddin Eş Çakırgil
Bir geçmeyen geçmişin, bir zorbalığın 100 yılından resmi geçit sahneleri..
Bülent Şahin Erdeğer
Diller Değil Davranışlardır Aslolan...
Ahmet Varol
'Kaybedecek Zalim' İçin Kaybetmek
Robert Fisk
Fisk: Şiiler, Esad'ı yalnız bırakmayacak
Bülent Keneş
Suriye'de yaşanan katliamlarda İran'ın rolü
Abdurrahman Dilipak
Mehdi mi dediniz?
Haberler
Kitaplar
Oyunlar

islamdunyasi.com'da
internet'te

© Copyright by İslamdünyası
E-Posta:
info@islamdunyasi.com

Kaynak göstermek şartıyla alıntı yapılabilir.
Yazarların yazıları kendilerini bağlamaktadır.
Sitemiz Basın Meslek İlkeleri'ne uymayı taahhüt etmektedir.